Waar ligt de kloof tussen Oosterse en Westerse LoL teams?

Sinds het eerste wereldkampioenschap in 2011 heeft League of Legends zich ontwikkeld tot een van de grootste esports ter wereld. Al meer dan tien jaar bepalen vooral teams uit Azië de toon. Zuid-Korea pakte in de beginjaren meerdere titels achter elkaar en later kwamen de Chinezen sterk opzetten met zeges in 2018, 2019 en 2021. De afgelopen seizoenen heeft Zuid-Korea het weer volledig in handen met T1 dat twee keer op rij de beker omhoog mocht tillen.

Voor teams uit Europa en Noord-Amerika is het verhaal minder rooskleurig. Af en toe verrassen ze met een stunt, maar echt meedoen aan de wereldtop lukt maar zelden. Het laatste Westerse team dat langdurig weerstand bood was G2 in 2019. Sindsdien kwamen er slechts korte oplevingen, zoals dit jaar toen FlyQuest en Movistar KOI lieten zien dat er nog altijd potentie aanwezig is.

Dit artikel bekijkt hoe de wereldwijde LoL scene er momenteel voorstaat. We duiken in de oorzaken van het verschil tussen Oost en West en bespreken wat er nodig is om die kloof in de toekomst kleiner te maken.

Wie de internationale resultaten naast elkaar legt, ziet een duidelijk patroon. De LCK en de LPL blijven de machtigste regio’s. Grote toernooien als MSI, Worlds en het nieuwe First Stand worden gedomineerd door teams uit Korea en China. Vooral Gen.G, T1 en Hanwha Life Esports staan bijna altijd hoog in de eindfase. Waar Chinese teams soms pieken en dalen laten zien, slagen de Koreanen erin om elk jaar een constante topvorm vast te houden.

De Westerse teams proberen ondertussen het gat te dichten, maar echt dichtbij komen ze niet. Zo wist G2 onlangs BiliBili Gaming te verslaan tijdens de Esports World Cup, een uitslag die voor veel rumoer zorgde. Toch bleef het bij een enkel hoogtepunt. Zulke momenten zijn zeldzaam en leiden meestal niet tot langdurige successen. Het verschil in niveau blijft dus duidelijk zichtbaar.

Er wordt vaak gediscussieerd of de dominantie van de Aziatische teams alleen is voor de aantrekkingskracht van esports. Wanneer dezelfde ploegen keer op keer de wereldtitel winnen, kan dat eentonig worden voor fans die hopen op meer variatie. Voor supporters van Europese of Amerikaanse teams is het ook frustrerend om elke keer vroegtijdig uitgeschakeld te worden.

Aan de andere kant kan dit ook juist motiverend werken. Het zorgt ervoor dat organisaties en spelers in het Westen gedwongen worden om creatiever en ambitieuzer te worden. De uitdaging om het gat te verkleinen kan een stimulans zijn om te blijven investeren in betere trainingsprogramma’s en sterkere competities.

De verklaring voor de voorsprong van Korea en China ligt voor een groot deel bij de omvang van de spelersbasis. In deze landen is gamen diep gevestigd in de cultuur. In China alleen al spelen meer dan 65 miljoen mensen actief League of Legends, wat de helft is van de 130 miljoen aan wereldwijde spelers. Zuid-Korea telt minder inwoners, maar ziet esports al sinds 2009 als een volwaardig onderwerp.

Jonge talenten in die regio’s krijgen de kans om zich op jonge leeftijd professioneel te ontwikkelen. Zowel de LCK als de LPL hebben uitgebreide academy systemen opgezet, waar spelers intensieve begeleiding krijgen en snel kunnen doorgroeien naar de topteams. Deze structuur zorgt ervoor dat de regio’s elk jaar opnieuw nieuwe sterren voortbrengen die meteen op wereldniveau meekunnen.

In het Westen verloopt dat proces veel moeizamer. Hoewel esports de laatste jaren bekender en serieuzer is geworden, blijft de spelersbasis relatief klein. Europa telt naar schatting 25 miljoen maandelijkse spelers en Noord-Amerika ongeveer 15 miljoen. Dat is een groot verschil vergeleken met de cijfers in Azië.

Daarnaast ontbreekt vaak de stabiliteit in de regionale competities. De Europese leagues zijn kwetsbaar en wisselen sterk in niveau. Voor jonge spelers is het moeilijker om stap voor stap door te groeien naar de absolute top. In Noord-Amerika is dit probleem nog duidelijker aanwezig. Het gevolg is dat slechts een handjevol talenten de sprong naar internationale klasse weet te maken.

Ook de cultuur speelt een rol. In landen zoals Zuid-Korea is er veel nadruk op discipline en prestaties, zowel in sport als in studie. Die mentaliteit vertaalt zich ook naar esports. Spelers worden al jong aangespoord om het maximale uit zichzelf te halen en dat leidt vaak tot een hoger niveau dan bij hun Westerse concurrenten.

De kloof kleiner maken vraagt om meer dan alleen korte termijnoplossingen. Westerse teams moeten vaker de confrontatie zoeken met de absolute wereldtop. Scrimmen tegen Koreaanse of Chinese teams in de aanloop naar internationale toernooien kan veel inzicht opleveren. Ook onderlinge trainingen met de beste teams binnen Europa en Noord-Amerika zijn belangrijk om het niveau op te krikken.

Daarnaast is het cruciaal dat organisaties meer investeren in de ontwikkeling van jong talent. Tweede teams zouden zich moeten richten op groei in plaats van directe resultaten. Dat biedt jonge spelers de kans om zich in alle rust te ontwikkelen en klaar te stomen voor de top. Door intern te trainen kunnen teams bovendien tactieken oefenen zonder dat de concurrentie meekijkt.

Op de langere termijn is er meer nodig. Er moet een culturele verschuiving plaatsvinden waarin esports als serieuze carrière wordt gezien. Als jonge spelers en hun families financiële zekerheid ervaren, zullen meer talenten de sprong wagen. Dat kan uiteindelijk leiden tot een grotere en sterkere spelersbasis in het Westen en zo de kansen op succes vergroten.

De afgelopen jaren is de afstand tussen Oost en West groter geworden en het is onwaarschijnlijk dat dit verschil binnen korte tijd volledig verdwijnt. Toch zijn er tekenen dat de Westelijke regio’s vooruitgang boeken. Europese teams hebben laten zien dat ze nog altijd kunnen meespelen en ook in Noord-Amerika komt er nieuw talent bovendrijven.

Het is dus misschien niet realistisch om te verwachten dat de verschillen helemaal verdwijnen. Wel kan het Westen stap voor stap dichterbij komen. Door te blijven investeren in infrastructuur, opleidingen en cultuurverandering kan er een fundament worden gelegd voor de toekomst. Het is een kwestie van volhouden en geduld, maar het pad naar een evenwichtige strijd is niet onmogelijk.

De dominantie van de Aziatische regio’s is het resultaat van jarenlange opbouw, een enorme spelersbasis en een cultuur die draait om presteren. Zuid-Korea en China hebben keer op keer laten zien dat zij de lat hoger leggen dan de rest. In het Westen blijft het bij zeldzame successen, maar een duurzame aanwezigheid in de absolute top is er nog niet.

Dat betekent niet dat de situatie vaststaat. Met serieuze investeringen in jong talent, een professionelere aanpak in de regionale competities en meer waardering voor esports als carrière, kan de kloof langzaam kleiner worden. Tot die tijd blijft het internationale toneel vooral een kat-en-muisspel waarin het Westen jaagt op het niveau van de grootmachten uit het Oosten.

Heeft een team uit Europa of Noord-Amerika ooit een groot LoL toernooi gewonnen?

Ja. Fnatic won in 2011 het eerste wereldkampioenschap en G2 Esports veroverde de titel tijdens het Mid Season Invitational in 2019. Tot nu toe heeft geen enkel Noord-Amerikaans team een wereldtitel behaald.

Welk team is het meest succesvol in League of Legends esports?

T1 staat bekend als het meest succesvolle team in de geschiedenis van de game. De Koreaanse formatie pakte vijf keer de wereldtitel in 2013, 2015, 2016, 2023 en 2024 en heeft zich al meer dan tien jaar aan de wereldtop weten te handhaven.