Marc Lamont, beter bekend als Caedrel, is inmiddels een van de bekendste namen binnen de League of Legends scene. In een uitgebreid interview met Red Bull blikt hij terug op zijn ongewone loopbaan: van jonge solo queue grinder naar profspeler, daarna caster en uiteindelijk oprichter van zijn eigen team. Zijn verhaal laat zien hoe onzeker, hard en afwisselend een carrière in esports kan zijn.
Van solo queue naar esports pro
Caedrels eerste stappen richting esports waren allesbehalve gepland, totaal niet te vergelijken met de persoon die jaren later bij de League Awards kaal ging.
“Toen ik mijn eerste computer kreeg, voelde ik me onafhankelijk. Ik kon games downloaden, met vrienden praten op Skype en League of Legends spelen.“
Vanuit een pure competitieve drang begon hij teams op te zoeken via online forums, al leverde dat weinig op. Pas nadat hij na een jaar spelen de top 200 van de Europese ladder bereikte, begonnen andere spelers hem actief te benaderen.
“Ze zeiden: ‘Wil je bij ons team? We kunnen je niet betalen, maar we geven je wel een toetsenbord, muis en een muismat.’ Bro, je kan me uitvliegen naar Madrid om op het grote podium te spelen én me een keyboard en muis geven? Ik word werkelijk beloond door gewoon te spelen?“
Na wekenlang ziekmelden op werk en meer dan 14 uur per dag spelen, bereikte Caedrel de top 20 van Europa. Dit leidde tot zijn eerste echte contract bij Copenhagen Wolves voor €700,- per maand. Toch bracht deze stap gelijk risico’s met zich mee.
“Ik moest naar Berlijn vliegen, waar alle teamstudio’s waren. Toen belde mijn werk mij en zeiden ze dat ze een belangrijke meeting hadden. Vrijwel direct werd ik ontslagen, en ik had maar £500 op mijn rekening. Mijn bubbel ontplofte.“
Met die onzekerheid vroeg hij zijn ouders om zes maanden lang volledig in te zetten op esports en bij hen te mogen wonen. Als het niet zou werken, zou hij er definitief mee stoppen.
Een doorbraak bij Schalke 04
“Aan het einde van die zes maanden kreeg ik een offer van een Duits voetbalteam genaamd Schalke 04. Er waren al veel geruchten dat voetbalteams naar League of Legends zouden komen. Het was een Tier 2 team, maar als we wonnen, dan zouden we ons kwalificeren voor Tier 1. Ze boden me een contract aan van €3000,- per maand. Hiervoor werd ik betaald in muismatten, dus ik dacht: perfect!“
Caedrel verhuisde naar Gelsenkirchen in Duitsland en trainde vanuit een kleine ruimte in het stadion van Schalke 04. Zes maanden lang draaide zijn leven om scrims en wedstrijden, vaak tot twaalf uur per dag.
“Buiten hoorde ik Schalke tegen Bayern München spelen. Het interesseerde me niet; ik moest mijn game winnen.“
Het team wist te promoveren naar Tier 1 en iedereen voelde de euforie. Voor Caedrel betekende dit moment dat hij eindelijk zijn doel had bereikt.
Toch bleek het van korte duur. Slechts een maand later kreeg hij te horen dat hij uit het team werd gezet.
“We hadden Tier 1 bereikt, en daarom ging het team tien keer zoveel investeren in betere spelers. Ze hadden mij dus niet meer nodig. Het was ontzettend pijnlijk, maar ik kreeg al snel een nieuw offer van een ander Tier 1 team. Plots maakte ik €100.000,- per jaar. Mijn vader zei tegen mij dat ik het echt gemaakt had.“
Veel geld verdienen door het spelen van League klonk goed voor Caedrel. Toch betekende dit ook dat hij er net zo snel weer uit kon liggen.
“Ik speelde een rol genaamd mid laner. De mid lane ligt in het midden van de map en alles draait om jou. Ik was eigenwijs en arrogant, dus ik speelde altijd mid. Er is een Koreaanse mid laner genaamd Faker. Hij heeft al zes keer het wereldkampioenschap gewonnen en is de beste speler aller tijden. Hij was mijn idool.“
Caedrel speelde meerdere keren tegen Tier 1 teams. Hier kwam hij Caps tegen, de beste Europese mid laner. Caedrel was gelijk onder de indruk en bestudeerde elke game die hij tegen Caps speelde. Hij kon er maar niet omheen hoe hij van Caps moest winnen.
“Als ik Caps niet eens kan verslaan, hoe kan ik dan ooit Faker verslaan? Drie weken na mijn eerste regionale voorrondes ging ik naar mijn coach en vertelde ik dat ik dacht dat ik niet goed genoeg was. Daarna vertrok ik uit het team.“
De role swap naar jungle
Caedrel kwam op een belangrijk kruispunt. Twee weken lang zat hij thuis en piekerde hij over zijn carrière. Hij was nog maar 21 jaar oud, maar dacht er al over na om te stoppen. Maar in plaats van definitief afscheid te nemen, nam hij een ingrijpende beslissing: een role swap naar jungle. Het was een abrupte keuze, zeker omdat hij jarenlang had geïnvesteerd in zijn rol als mid laner.
De overstap bleek ontzettend effectief. Waar hij er vijf jaar over deed om als mid laner de top 200 van Europa te bereiken, haalde hij als jungler binnen twee maanden de nummer één positie op de Europese ladder.
“Esports is heel nepotistisch. Als je vrienden hebt in teams, kom je makkelijker binnen. Ik had niet zulke vrienden. Maar ineens, toen ik rank 1 had behaald als jungler, zei iedereen: Caedrel is terug, laten we hem in ons team krijgen.“
Terug in Tier 1 speelde Caedrel nu als jungler voor meerdere teams, waaronder Schalke 04. Het succes bleef helaas beperkt, en ze wonnen weinig.
“Ik kon nooit structureel in de top vier eindigen. League is een spel waarin je vijf sterke spelers nodig hebt. Als de andere vier het moeilijk hebben, kun je weinig doen.“
Caedrel voelde dat hij zijn piek had bereikt. Het besef groeide dat doorzetten als speler hem opnieuw jaren zou kosten zonder garanties.
“In 2020 besefte ik dat ik niet verder wilde. Ik beëindigde mijn carrière als een pro, maar ik was nog niet klaar met esports. Ik hoorde wel vaker van anderen dat ik dingen goed kon uitleggen, dus ik liet mijn muis achterwege en pakte een microfoon. In plaats van te spelen werd ik een caster, een commentator.“
Caster op het grote podium
De rol van caster brengt een totaal andere dynamiek met zich mee. In een arena zitten duizenden mensen die jouw stem horen. Caedrel beschrijft het gevoel als pure adrenaline. Wanneer de caster schreeuwt, schreeuwt het publiek mee. Die energie hield hem drie jaar lang vast, met optredens op grote internationale evenementen.
Bovendien brengen grote events niet alleen kijkcijferrecords met zich mee. Ze zorgen ook voor extra aandacht rond wedden op esports, zeker tijdens finales en beslissende games.
“Mijn favoriete moment was bij de finale van League of Legends Worlds 2022. Ik had altijd gedroomd om in de finale te spelen, maar nu mocht ik het casten. Het vond plaats in het Chase Center in San Francisco en het was compleet uitverkocht. Faker was er voor zijn volgende wereldtitel. Het was de meest intense finale ooit.“
Caedrel noemde vooral het moment waarop Gumayusi in een 1v5 scenario Baron Nashor stal na een game van 50 minuten. Het was complete chaos; het publiek explodeerde en zijn collega Sam ‘Kobe’ Hartman-Kenzler gooide in alle euforie zelfs een waterfles het publiek in. Per ongeluk riep Caedrel ook ‘what the f**k’ live op de uitzending, wat nog steeds een van zijn meest iconische momenten is.
“Na drie jaar, in 2023, stopte ik als caster. Mijn livestreams waren ineens ontzettend groot geworden, en ik had meer dan 10.000 kijkers, dus ik werd een fulltime streamer. Nu heb ik een gigantische community aan Twitch streamers die mij volgen.“
De grote baas van Los Ratones
Aan het einde van 2024 voelde Caedrel zich opnieuw onrustig. Zijn streams liepen goed, casting had hij bewust achter zich gelaten, maar toch miste er iets.
“Ik had altijd al die droom om coach te worden. Ik was een goede speler en ik kon goed dingen uitleggen. Toch is er een probleem, aangezien coaches niet veel geld verdienen. Ik maakte wel veel van streaming en casting, maar dat zou ik dan ook moeten opgeven. Je kunt tenslotte niet voor iedereen gaan coachen, dan kunnen tegenstanders je strategieën leren.“
In plaats van de realiteit te accepteren, besloot Caedrel het volledig op zijn manier te doen. Het resultaat was de oprichting van Los Ratones, een eigen team dat hij openlijk coacht terwijl alles live wordt gestreamd. Wedstrijden, scrims en besprekingen zijn allemaal te volgen.
“Als je ons wilt verslaan, kun je letterlijk al onze plannen zien.“
Hiermee doorbrak hij een van de grootste taboes in esports: complete geheimhouding.
Het concept sloeg direct aan. Los Ratones heeft op het moment van schrijven maar liefst 41 van de 48 gespeelde matches gewonnen. Bovendien mogen ze binnenkort meespelen tegen Tier 1 teams in de LEC door een nieuwe split van Riot Games genaamd: LEC Versus.
“Ik denk nog vaak terug. Wat als ik die dag niet was gewisseld van mid lane naar jungle, hoe zou mijn toekomst er dan hebben uitgezien? Wat als ik niet was gestopt als een pro? Ik kreeg nog steeds goede offers van andere teams. Zou ik mijn carrière hebben kunnen omdraaien? Er zijn zoveel ‘wat als’-vragen in mijn leven, maar ik nam de sprong in het diepe. In plaats van vast te blijven zitten, vond ik manieren om mijzelf opnieuw uit te vinden. Misschien doe ik wel iets compleet anders over drie jaar. Misschien heb ik dan wel mijn eigen league gemaakt waar streamers concurreren.“
Voor Caedrel is het een culminatie van alles wat hij eerder heeft gedaan. Gamekennis van zijn jaren als speler, analysevaardigheid van casting en online bereik door streaming.
“Mijn moeder volgt elke game, ze is groot fan van het team. Ik regel altijd T-shirts voor haar. ’s Nachts opent ze mijn stream en stuurt ze me een bericht, all caps: ‘WELL DONE. XXX.’ Mijn vader snapt het nog steeds niet helemaal, maar zijn intenties zijn goed. Ik weet nog hoe hij in 2022 naast me kwam zitten, en zei: ‘Goed gedaan, ik zat fout.’
